ROZWÓJ INSTYTUTU

 

 Instytut Studiów Iberyjskich i Iberoamerykańskich UW jest placówką stosunkowo młodą. Powstał w roku 1972, jako Katedra Iberystyki, z inicjatywy profesor Zofii Karczewskiej-Markiewicz, kierownik sekcji hiszpańskiej w Wyższej Szkole Języków Obcych UW. Była to wówczas jedyna instytucja w Polsce, gdzie nauczano języka hiszpańskiego na poziomie uniwersyteckim; stanowiła odpowiedź na rosnące zainteresowanie językiem i kulturą narodów Półwyspu Iberyjskiego oraz Ameryki Środkowej i Południowej i to odpowiedź niezykle trafioną. Świadczyło o tym coraz większe zainteresowanie i rosnąca rzesza kandydatów na studia w następnych latach.

Z drugiej jednak strony pomysł stworzenia Katedry Iberystyki uznawany był za nabyt śmiały. Program studiów bardzo się różnił od programu innych filologii, na przykład romańskiej czy angielskiej; prócz typowych przedmiotów obowiązkowych, jak filozofia, literatura, socjologia czy ekonomia polityczna, wprowadzono kursy takie, jak historia Półwyspu Iberyjskiego, historia Ameryki Łacińskiej, geografia Hiszpanii i Ameryki Łacińskiej, współczesne problemy polityczne, ekonomiczne i społeczne Ameryki Łacińskiej. Poza tym, od samego początku położono olbrzymi nacisk na naukę hiszpańskiego jako języka żywego, praktycznego, unikając podejścia czysto gramatycznego, polegającego na biernym studiowaniu materiału językowego. W owych czasach zarówno opisane nastawienie do nauczania, jak i wprowadzenie kwestii hiszpańskich obok latynoamerykańskich, było dość egzotyczne i nowatorskie, wymagało zatem odwagi i siły przebicia.

W odróżnieniu od ośrodków hispanistycznych, które powstawały na przestrzeni lat (w Krakowie, Łodzi, Poznaniu, Wrocławiu i Lublinie), stanowiąc części składowe większych jednostek akademickich, jak dotychczas, Instytut nasz jest jedynym ośrodkiem calkowicie autonomicznym, co czyni go instytucją wyjątkową. 

Instytut Studiów Iberyjskich i Iberoamerykańskich stale się rozwija, poszukując takiej formuły i takiego programu nauczania, który najlepiej dopasuje się do potrzeb kolejnych pokoleń młodych ludzi i do nowych czasów. Istotna zmiana w procesie kształcenia nastąpiła na przełomie lat 1996-97, kiedy to położono szczególny nacisk na indywidualne kształcenie się studenta, oparte na szeregu kursów specjalizacyjnych i poszerzających wybraną tematykę. Począwszy od trzeciego roku pięcioletnich wówczas studiów, studentowi umożliwiono samodzielne ukierunkowanie zdobywania wiedzy, zgodnie z własnymi zainteresowaniami oparte o indywidualny dobór stosownych zajęć, wykładów i proseminariów z coraz to bogatszej oferty przedmiotów do wyboru. W skład tejże oferty wchodzą na przykład kursy języków katalońskiego, galicyjskiego, baskijskiego, nahuatl; wykłady na temat konkretnych okresów historycznych lub literackich; poruszane są współczesne kwestie polityczne i kulturowe; zajęcia z metodyki nauczania języków obcych oraz teorii i praktyki tłumaczeniowej. Od roku akademickiego 2007/2008 tryb studiów jest dwustopniowy: studenci realizują trzyletnie studia licencjackie, natomiast specjalizacja ma miejsce w trybie dwuletnich studiów magisterskich.

Od wielu lat system punktacji za wyniki w nauce jest zaadaptowany do europejskiego systemu ETCS, co umożliwiło wielu naszym studentom realizację części programu studiów na uczelniach zagranicznych, a także odbycie części zajęć w naszym Instytucie studentom goszczącym na UW w ramach rozmaitych programów stypendialnych.

Przez trzydzieści lat działalności Instytutu przez nasze sale przewinęło się przeszło 1300 studentów, z których ponad 700 uzyskało tytuł magistra. W chwili obecnej mamy około 500 studentów. Należy jednak podkreślić, że władze Instytutu dbały nie tylko o stronę dydaktyczną, ale i naukową oraz kulturalną (rozwijanie zainteresowań Polaków kulturą iberyjską), czego dowodem jest rosnąca aktywność naukowo-kulturalna Instytutu oraz zwiększająca się rokrocznie liczba dokotorantów, którzy u nas rozpoczynają swoje badania. W chwili obecnej mamy około 60 pracowników naukowo-dydaktycznych oraz około 20 doktorantów, zajmujących się pracą dydaktyczną naukową w dziedzinie literatury, językoznawstwa, historii i kultury oraz tłumaczeń.