Niniejsza książka stanowi kontynuację wydanej przed rokiem pozycji Preposiciones espaciales en español, portugués y polaco: teoría y evolución. W słowniku poddane zostały analizie wszystkie konteksty występowania przyimków przestrzennych w języku hiszpańskim, na podstawie korpusu tekstowego złożonego z pięciu powieści José Saramago w trzech wersjach językowych (portugalskiej, hiszpańskiej i polskiej). Omówione zostały charakterystyki właściwościowe (przede wszystkim semantyczne) typów użycia poszczególnych przyimków hiszpańskich w różnych kontekstach przestrzennych, oraz ich odpowiedniki portugalskie i polskie. Celem badania było wyodrębnienie możliwie jak największej ilości kontekstów, w których przyimki proste określają relacje przestrzenne, oraz wykazanie możliwych komutacji i kombinacji z innymi przyimkami prostymi. Szczegółowy opis tych zjawisk, wraz z wyjaśnieniem konsekwencji zmian semantycznych w przypadku użycia innych wariantów prepozycyjnych miał na celu stworzenie kompendium zastosowań przyimków prostych w domenie opisu przestrzennego. Otrzymane wyniki badania stwarzają możliwość zastosowania ich w pracy translatorskiej.